ถึงซับซ้อนแต่สวยงาม ทั้งขืนข่มและอมหวาน แม้สับสนอยู่เหมือนกัน แต่ฉันยังพอใจ

ร้อนก็ร้อนอยู่เดี๋ยวเดียว เดี๋ยวก็ซึ้งก็สดใส ทุกข์โศกมาก็หายไป รักให้ครบทุกอย่าง

*เจอะมาร้ายดียังไง แต่ใจก็ยังต้องการ ในทุกๆวัน โลกหมุนด้วยความรัก

มีอีกหลายต่อหลายคน เขาอดทนก็เพื่อรัก รักผลักดันให้รู้จัก ให้หาหนทางใหม่

ฉันจะล้มตั้งหลายที ดีที่รักมาฉุดไว้ รักสร้างสรรค์สิ่งมากมาย และหลอมละลายทุกหัวใจ 

เจอะมาร้ายดียังไง แต่ใจก็ยังต้องการ ในทุกๆวัน โลกหมุนด้วยความรัก 

ความรักเปรียเสมือน เหมือนอากาศที่มันช่วยหล่อเลี้ยงให้ทุกชีวิตยังคงอยู่ มีลมหายใจ

โลกจึงยังงดงาม หากว่ายังมีรัก ชีวิตยังมีหวังรออยู่ ก็อุ่นหัวใจ

 

 

 

เป็นเพราะเรา เป็นเพราะเรามากกว่า เป็นเพราะใจ เป็นเพราะใจเราอ่อน อ่อนแออยู่เสมอ

เพียงพบคนถูกใจ เก็บมาใส่ดวงใจฉันไว้ ฝันลมๆมากมาย แล้วเป็นไง พอหัวใจต้องเจ็บ

เขาคนดีมีแล้ว มีคนอื่น เจ็บใจอยู่อย่างนั้น เพียงพบความผิดหวัง ได้แต่ปลอบปลอบใจตัวเอง

หวังอะไรมากมายนะใจ เป็นเพราะใจเราอ่อน อยากทำหัวใจขึ้นใหม่

อยากตบแต่งดวงใจเล็กๆ ให้แข็งแรงพอจะทนไหว พอแล้วพอ พอฉันพอดีกว่า

 คิดไปเองทำให้ใจต้องเจ็บ สุขเพียงสุขเล็กน้อย ยามพบคนถูกใจ 

แต่พอเจ็บมันเจ็บเกินใคร เป็นเพราะใจเราบางเหลือเกิน

 

 

 

 

ก็รู้ในใจ เราเดินกันคนละเส้นทาง เธอมีทางเดินที่ดีกว่า เธอเดินไปไกลกว่าฉัน

ไม่ต้องรอนะ ไม่ต้องรอฉัน รีบไปให้ถึงฝัน ไม่มีข้อแม้ แล้วแต่เธอจะทำอะไร

อาจพบใครที่ดีกว่าฉัน ขอยืนยันสัมพันธ์ของฉันยังมั่นคง ฉุดรั้งกันเอาไว้ก็เท่านั้น

เปิดหัวใจซึ่งกันและกัน  ฉันมีความสุขเมื่ได้เห็นว่าเธอเป็นตัวเอง

 แค่อยากให้รู้ไม่ว่าเธออยู่ที่ไหน ฉันยังคอยห่วงใยใส่ใจไม่ห่าง

หวังแค่เพียงสักวันเธอผ่านมาหา ขอเวลาช่วยพาเธอมาที่เดิม ที่ที่เคยรักกัน

 เพราะเข้าใจต่างคนมีเวลาของตัวเอง อยากทำอะไรอะไรด้วยตัวเอง

โลกส่วนตัวนั้น มันอยู่ที่เธอแล้ว ไม่ต้องห่วงฉัน ไม่มีเงื่อนไข

 

 

ขอยืนอยู่อย่างผู้แพ้เสียดีกว่าการตัดสิน ที่จะได้คนที่รักไปเมื่อได้รับความชนะ

ถึงแม้จะเป็นแค่ความสงสารก็ยอม เป็นรักปลอมๆ ก็ยินดีน้อมรับมา
หากเป็นวิธีที่ทำให้เราใกล้ตา มันคงดีกว่าท่าทีที่ดูหมางเมิน

อยากให้เธอลองหันมองที่ฉันสักหน่อย อย่าปล่อยให้คอยใจลอยบ้าบอข้างเดียว
ฉันพร่ำฉันเพ้ออย่าคิดว่าเธอไม่เกี่ยว เพราะเธอคนเดียวต้นเหตุที่ใจฉันเป็น

*แค่ความสงสาร แค่ความเห็นใจ ขอกันซื่อๆ ให้กันได้ไหม ได้ไหม
แค่ลองมาคบ แค่ลองเปิดใจ ขอเพียงโอกาสให้กันแค่นี้ ก็ดีเกินพอ

ไม่ลองคบกันอย่าเพิ่งมองฉันไม่ดี อย่าตัดไมตรี ไม่ชอบ ยินดีร่ำลา
มันคงไม่รบกวนเธอมากไปหรอกนา คิดว่าเวทนาคนที่ตั้งใจรักเธอ


ขอเพียงโอกาส ให้ฉันมีสิทธิ์รักเธอก็พอ

บนโลกแห่งความจริง ทุกสิ่งช่างวุ่นวาย ชั่วดีวกวนให้ต้องพบเจอ
แต่โลกแห่งความจริง ยังมีคนที่เข้าใจ หยัดยืนก้าวไปด้วยกันเสมอ

*ได้รู้ว่า (ก็เพราะว่า) เรา ไม่อยู่เพียงลำพัง

**ให้จดจำเอาไว้ พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร
มันจะโหดร้ายสักเท่าไหร่ ก็ช่างมัน
ที่สุดของชีวิต หากแม้ไม่เป็นอย่างฝัน
แต่ถึงยังไง สุดท้ายอะไรคงไม่สำคัญ วันนี้มีเราเท่านั้นพอ

เจ็บปวดมายังไง ไม่เคยจะท้อใจ จะเป็นหรือตายหัวใจยังอยู่
จะถูกใครรังแก ก็ไม่เคยท้อแท้ จะเดินเรื่อยไปเพราะใจต่างรู้

( * / ** )

แม้ว่าวันข้างหน้า คงต้องจากกันไป
จำไว้เลย เรานั้นยังคงอยู่ในหัวใจ....ในหัวใจ

( ** )

มันจะโหดร้าย ก็แค่เราฝ่าฟัน ให้จดจำเอาไว้
ไม่สำคัญ...วันนี้มีเราเท่านั้นพอ

 

                                                                                   แด่คนที่กำลังมีปัญหา

หัวใจ กระดาษ ความรัก ปากกา......

นั่งพินิจวิเคราะห์เหมือนจะสอบแคลคูลัส

...ถ้าเปรียบความรัก ความรู้สึกดีๆที่มีให้กันดั่งปากกา ดั่งหมึกของปากกา

...ถ้าเปรียบหัวใจดั่งกระดาษขาวๆ

... บรรจงวาดเส้นสายลวดลายความรักบนกระดาษขาวเนื้อละเอียดบอบบางยิ่งกว่า 70 แกรม  

 

...เมื่อยามรักจืดจาง พยายามลบหมึกออกจากกระดาษขาวบางๆ ก็ทำได้ดีที่สุดก็แค่ใช้ลิควิดลบ จะลบยังไงๆ ก็ไม่สามารถจะย้อนกลับมาเป็นกระดาษขาว เรียบๆ ดังเดิมได้

...เมื่อรักแล้ว มอบความรู้สึกดีๆให้กันแล้ว ก็ยากที่จะลบความรู้สึกนั้นออกจากใจ จากความทรงใจได้หมดจด แต่มันจะตราตรึงความรูสึกนั้นเอาไว้ ตลอดเวลาที่เรายังมีลมหายใจอยู่  ก็คนมันรักไปแล้วนิ...

...อย่างน้อยก็ทำให้เรายิ้มอยู่คนเดียวในวันเวลาที่เรานึกถึงรอยขีดเขียนบนกระดาษในใจที่ตรึงอยู่ในความทรงใจ

 

...ยิ่งมีความรัก ผ่านความรักมามาก กระดาษาวก็ย่อมที่จะมีลายเส้นขีดเขียนมาก แต่จงรู้ไว้ว่า ไม่มีสิ่งใดที่เราเกิดมาแล้วจะทำได้ และทำได้ดีเลยภายในเวลาเพียงครั้งสองครั้ง ต้องใช้ความพยายาม และฝึกฝน เมื่อเราฝึกฝนวาดลายเส้นแห่งความรักลงบนกระดาษไปเรื่อยๆ ยิ่งมีประสบการณ์ ก็ยิ่งมีฝีมือมีเทคนิค และจะรู้จักรักให้เป็น รู้จักใส่รายละเอียดเพิ่มมากขึ้น นี่แหละข้อดีของการฝึกฝน ผลสุดท้ายผลงานลายเส้นที่วาดออกมาจากความรัก ลงกระดาษแห่งหัวใจ ก็จะสวยงาม และหวานชื่น หัวใจพองโต เหอะๆๆ

 

...ความรัก เป็นสิ่งที่ดี จับต้องไม่ได้ รู้สึกได้แต่มิอาจจะตีค่า วัดเกจ กันได้ ต้องบอกด้วยใจ ต่อ ใจ

  โอ้ละหนอความรัก.....................................................................................

                                                                                                                         หายใจไม่ออก

                                                                                                               Link Corner.....Project Noise

 

ถ้าเรามีกระดาษเพียงแผ่นเดียว ใช้ตั้งแต่เราเกิดจนวันที่เราหมดลมหายใจ เหมือนกับใจที่มีเพียงดวงเดียว จะขยำทิ้งมันก็ไม่ได้ ก็ต้องมีเพียงวิธีเดียวคือลบมันแต่ยังไงๆ  ก็ยังทิ้งร่องรอยลายเส้นไว้ให้เห็น จางๆอยู่ดี หรือไม่ก็วาดแต่งเติมเส้นเก่าๆ ผสมประสบการณ์ความชำนาญ เส้นที่ดูขี้เหร่สมัยหัดวาด มันก็สวยขึ้นมาได้ 

 

ความรักถ้าเราคิดว่ามันเป็นนามธรรม มันก็จะเป็นแค่นามธรรมอยู๋อย่างนั้น แต่ถ้าเราคิดว่ามันจับต้องได้ มันก็จับต้องได้ตามที่ใจเราคิด แต่บางทีเราไม่รู้ตัวก็ได้นะ  ลองเอื้อมมือไปจับมือคนที่เรารักดูสิ มันอบอุ่น มีความสุขมากๆเลยนะ และนั่นแหละ เรากำลังจับต้องกับความรักของเรา อิอิ

 

เมื่อไหร่ที่ฉันนั้นอ่อนล้า และเหมือนต้องยืนลำพัง สิ่งหนึ่งที่เหลือเป็นความหวังคือเธอคนเดียวรู้ไหม
ก็เพราะเธอคือลมหายใจ ให้ฉันได้มีชีวิตอยู่ *อยู่เพื่อรักเธอ และจะรักอย่างนี้เรื่อยไป จะห่างกันแสนไกลสุดฟ้า ฉันนั้นก็พร้อมจะไป

ไม่ว่าจะแสนนานแค่ไหน เฝ้ารอแต่เธอเสมอ  ก็เพราะเธอคือใจทั้งใจ และฉันไม่มีเธอไม่ได้

 

เธอคนเดียวที่ทำให้วันทุกวันมีความหมาย สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต คือการได้พบเธอ และเราได้รักกัน

 

ถ้าหากวันไหนเธออ่อนล้า  ฉันนั้นจะคอยดูแล จะอยู่เป็นเพื่อนเธอเมื่อแพ้ ไม่ห่างจากกันจำไว้ ก็เพราะเธอคือใจทั้งใจ และฉันไม่มีเธอไม่ได้ อยู๋เพื่อรักเธอ และจะรักอย่างนี้เรื่อยๆไป

พบปะพูดคุยกันอยู่ทุกวัน ไฉนเลยจะรู้ว่าถ้อยคำร้อยต่อร้อยคำจะเป็นเรื่องจริงสักกี่คำ ของแบบนี้มันต้องอาศัยการไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน คบกันอย่างจริงใจ ด้วยใจและใจ ไม่ได้หมายถึงหัวใจนะ หมายถึงความรู้สึก บริสุทธ์ ไม่มีสิ่งใดมาปกปิด ซ่อนรูปความเป็นตัวของตัวเอง

 

ไม่ว่าจะเรื่องใดก็แล้วแต่ ถ้าขาดความจริงใจต่อกันแล้วก็ยากที่จะเข้าถึงแก่นแท้ของคนคนนั้นได้ และเรื่องที่สำคัญที่สุดของวัยรุ่นอย่างเราๆ ก็คงไม่พ้น "ความรัก"  มันยากเหลือเกินที่จะเข้าใจ  จะหาคนจริงใจ ไม่ขี้ห๊ก ได้ไม๊นะ

 

ลองสัเกตนึกถึงสิว่า จะมีอะไรบ้างที่เราเข้าใจ และไม่เคยโกหก ปิดบังเราเลยแม้แต่ครั้งเดียว ส่งสัญญาณ บอกทุกความรู้สึก ไม่ว่าจะรัก สุข ทุกข์ อบอุ่น อ้างว้าง อยากมีใครอยู่ใกล้ๆ โกรธ เกลียด โมโห ไม่เคยเลยที่จะไม่บอกเรา และไม่เคยเลยที่จะโกหกตัวเราเอง ...................  แต่....................ไอ้ ปาก เจ้ากรรม ชอบเสริมเติมแต่งจริงๆเลย บางครั้งมันก็พูดตอแหละ บางครั้งมันเป็นปากที่ดีจริงๆนะ พูดซะซึ้งเชียว น้ำตาหยด แหมะ...แหมะ..แหมะ...  บางครั้งต่อยกันแทบเป็นแทบตาย เพราะไอ้เจ้าปากนี่แหละ  บางครั้งเราไปประสบพบเจอสาวเจ้านางหนึ่ง   ใจสั่น เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะปะโคน เร็วซะจนมันแทบจะเด้งออกมาจากอก ใจสั่งการ บอกถึงความรู้สึกมายังสมอง  ว่า คนนี้ล่ะ เหมือนนางฟ้าที่หล่นตกสวรรค์มายังยอดดอกหญ้าที่ขึ้นอยู่บนดินธรรมดาๆ  เหมือนต้นไม้ที่ได้น้ำยามอ่อนแรง ก็กลับชูช่อ ผลิดอกออกผล อบอุ่นไปทั้งหัวใจ และใจก็ยังบอกให้รู้ถึงคำว่า "รัก" โดยที่มิอาจจะมีใครไม่ทำตามหัวใจเรียกร้อง ในเรื่องนี้ได้ ......ชอบคนนี้ แต่กลั้นใจไปทำทีท่า เอาใจใส่อีกคนที่ตนไม่ได้รัก ที่ใจไม่สั่ง ไม่ได้บอก ..... ไม่มีใครทำได้หรอก จะบ้าเหรอ  คนเราปิ๊งใรก็ต้องดูแลเอาใจใส่ พิชิตหัวใจคนคนนั้นสิ  จริงไหม?

 

จะมีใครไม๊นะ ที่จะโกหกตัวได้ตลอดชีวิต และมีความสุขกับการโกหก โดยเฉพาะโกหกใจตัวเอง.....

 

 

จะมีคู่รักคู่ไหนเข้าใจ "ใจ" ซึ่งกันและกันบ้างไม๊นะ ว่าสิ่งที่แต่ละฝ่ายทำอยู่ทุกอิริยาบท มันคือสิ่งที่ใจสั่งและบอก  พร้อมกับแสดงออกมาโดยมิได้ปิดบัง และ ความรักที่มีให้มันคือสิ่งเดียวที่ใจไม่เคยโกหกเลยแม้เพียงสักครั้งเดียว

คงเคยได้ยินกันมามาก หลายต่อหลายคนก็บอก "เฮ๊ย กว่าเอ็งจะรู้สึก ก็ต้องรอให้เสียมันไปก่อนใช่ไหม?" คำตอบที่ผุดขึ้นในใจ ตามประสาคนดื้อรั้น "ใช่ มันยังไม่เจอจริงๆนิ แล้วจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่ามันเป็นยังไง"

 

เราจะได้กอดคนที่เราผูกพันธ์ได้อีกสักกี่ครั้ง? อยู่ดีๆ ไม่มีโอกาสพิเศษ จะเข้าไปกอด มันก็อาย ไม่กล้าแสดงออกสักเท่าไหร่ตามประสาผู้ชาย  แต่จะมีสักกี่คนนะที่กว่าจะทำใจแสดงออกได้ มันก็กลายเป็นวาระสุดท้าย

 

ตัดความเขินอาย กอดวันนี้ วันพรุ่งนี้ วันมะรืนนี้ เอาเหอะน่าก็ยังได้กอด อย่างน้อยก็1วันขึ้นไปแหละน่า

 

กับ เก็บความห่วงหา เอาไว้ ได้แสดงออกอีกที... วาระสุดท้ายของชีวิต...

 

เหมือนโดนมีดกรีดขีดฆ่าตรงกลางหัวใจ    .................

 

.......................สายเกินไปแล้ว..............................

 

รักผู้ให้มีลมหายใจ

    เด็กขี้อายคนหนึ่ง   ...เขียน...